Branża reasekuracyjna przeżywa trudne chwile. Kryzys finansowy, uściślone regulacje, niedokładne oszacowanie rozmiaru szkód katastroficznych oraz obniżony limit gwarancji katastroficznych spowodowały, że rynek się „utwardził”.

Chociaż wyższe stawki działają na korzyść profesjonalnych reasekuratorów oraz towarzystw stosujących konserwatywną strategię inwestycyjną (np. Lloyds), to większość towarzystw – w tym Swiss Re – poniosła poważne straty. Kryzys finansowy nie ominął zakładów ubezpieczeń – straty na inwestycjach i konieczność utrzymania wskaźników kapitałowych na odpowiednim poziomie zmuszają je do wyższego transferu ryzyka, czyli do „głębszej” reasekuracji. Pojemność rynku reasekuracyjnego jednak – jeśli wzrosła – to w marginalnym stopniu, a więc znalezienie dodatkowej reasekuracji jest bardzo trudne. Wszystkie te czynniki powodują wzrost ceny reasekuracji, a w konsekwencji wzrost ceny ubezpieczenia. Na końcu tego łańcucha stoi klient zakładu ubezpieczeń, który, chcąc nie chcąc, musi zapłacić za problemy rynku ze swojej kieszeni.