Zarządzanie ryzykiem winno być wpisane w strategię firmy, a nie stanowić tylko jeden z elementów wsparcia jej działalności, i powinno się odbywać na szczeblu Zarządu firmy.

Trwający kryzys finansowy wykazał konieczność skupienia uwagi na ryzykach, które mogą zagrozić płynności finansowej, a przez to samemu istnieniu firmy. Każda firma powinna mieć zdefiniowane obszary ryzyka w jej działalności i wprowadzony system monitoringu informujący Zarząd o każdorazowym przekroczeniu tolerancji firmy na ryzyko. Właśnie brak kontroli ryzyka oraz ślepe poleganie na tzw. „modelu ryzyka” (risk modelling) spowodowały, że zagrożenie związane z rynkiem kredytów sub-prime pozostało niezauważone.

W naszej praktyce często spotykamy się z przekonaniem, że najważniejszym (o ile nie jedynym) narzędziem zarządzania ryzykiem jest ubezpieczenie. Nic bardziej mylnego. Współczesny proces zarządzania ryzykiem zakłada bowiem, iż ubezpieczenie ma charakter dopełniający, a nie zastępczy, w stosunku do innych metod. Ubezpieczeniem powinno obejmować się wyłącznie te rodzaje zdarzeń, którymi nie można zarządzać w inny sposób.

Podstawowym elementem zarządzania ryzykiem firmy jest określenie profilu ryzyka przedsiębiorstwa i tolerancji przedsiębiorstwa na ryzyko, oraz wyznaczenie maksymalnego dopuszczalnego poziomu straty (pojedynczej i kumulacji) na udziale własnym. Na tej podstawie można wprowadzić działania prewencyjne w celu wyeliminowania możliwości wystąpienia zdarzenia losowego, a następnie - opracować odpowiednie plany awaryjne uwzględniające działania, które należy podjąć w razie wystąpienia takiego zdarzenia. Ubezpieczeniem powinny zostać objęte tylko te ryzyka, których eliminacja nie była możliwa i których skutki mogą poważnie wpłynąć na sytuację finansową przedsiębiorstwa,. Podstawowym celem programu ubezpieczeniowego jest zminimalizowanie poziomu udziału własnego przedsiębiorstwa w ryzyku (z uwzględnieniem franszyz, wyłączeń odpowiedzialności, wysokości limitów odszkodowawczych itp.).